Wednesday, March 15, 2006

Πάμε πάλι




Τι ανακούφιση να βγαίνεις από μια περίοδο θλίψης. Ένα βάρος που σε καθηλώνει, σε τυφλώνει, σε κάνει τόσο “εγωϊστή”.

Δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο εσύ και η θλίψη σου. Κι όταν φεύγει. Πως αλλάζει έτσι η αντίληψή σου για τα πράγματα. Πως όλα αρχίζουν πάλι να κινούνται.

Έρχεται και φεύγει. Χτυπάει ξαφνικά, κάθεται όσο της γουστάρει κι ύστερα εξίσου απροειδοποίητα, φεύγει. Τις πρώτες μέρες δεν το πιστεύεις, νομίζεις κρύβεται και θα σου ξαναριχτεί. Αλλά είναι φευγάτη. Και άμα το καταλάβεις. Ανάσα.

9 comments:

mickey said...

Πέρασα να πω μια καλησπέρα - και να σπάσω τη μοναξιά ;)

Σας γνώρισα φυσικά μέσω του γνωστού blog του κ. Νίκου Δήμου (έχω γνωρίσει κόσμο και κοσμάκη από κει μέσα). Από κει φάνηκε η ιδιαίτερη ευαισθησία σας, ενώ και το avatar της γκέισας (που φαίνεται σαν κάτι να προσμένει) συνεχώς κάτι μου θύμιζε... Ώσπου αποφάσισα να έρθω και θυμήθηκα πολύ καλά! Είχα διαβάσει μικρός (δημοτικό πήγαινα) την ιστορία της Madam Butterfly και με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα. Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ακούσω ακόμα ζωντανά την ομώνυμη όπερα του Puccini.

Θα σας επισκέπτομαι όποτε μπορώ.

Φιλικά,
Μιχάλης

McKat said...

Χαίρομαι πολύ που πέρασες από δω κι άφησες ένα χαιρετισμό. Σε γνωρίζω φυσικά από το γνωστό blogg όπου έχεις ξεχωρίσει για την ευγένεια σου και τις απόψεις σου (μου επιτρέπεις τον ενικό ελπίζω αλλά σε έχω διαβάσει τόσες φορές που τον θεωρώ πιο ταιριαστό).

Χμ, η Μαντάμ Μπ... δεν ξέρω αν έχω κάτι κοινό, ήταν πολύ αυθόρμητη η επιλογή μου, ίσως ναι ίσως όχι. Με συγκινεί, την νοιώθω και μ'αρέσει να ακούω τη συγκεκριμένη όπερα πολύ.

Όσο για την ευαισθησία, ε, εγώ είχα την εντύπωση πως είμαι μια ωμή ρεαλίστρια. Πρέπει να επανεξετάσω τον τρόπο έκφρασής μου μάλλον.

Κάπου εδώ θα τριγυρνάμε και θα τα λέμε ελπίζω.

sally said...

Φίλτατη mckat,
προσωπικά υποστηρίζω ότι όταν γνωρίζεις το κακό, την ίδια στιγμή γνωρίζεις και ένα μέρος του χειρότερου και του χείριστου(θάνατος).
Όμως δεν είναι ανάγκη να σκεφτόμαστε τοιουτοτρόπως.
Θα συμφωνήσω για τα περί θλίψης. Όμως εάν διαβάσετε φίλτατη ένα post που έχω κάνει sto blog μου ονόματι "Κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω", θα καταλάβετε ότι πάντα σε τέτοιες στιγμές νιώθουμε -μεταφορικά μιλώντας τώρα- ένα δροσερό, λευκό, νεραϊδένιο άγγιγμα στο μάγουλο.
Σημείωση: Δεν κάνω αυτο-διαφήμιση, σας παραπέμπω μονάχα σε αυτό το post. :)

Είναι αλήθεια σωτήρια το γεγονός ότι όταν μας "αφήνει" αυτή η θλίψη αλλάζει εάν όχι εξ ολοκλήρου, τότε εν μέρει -δηλαδή εξελίσσεται- ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων από μέρους μας. Επαναθεωρούμε, επαναπροσδιορίζουμε, επανεκτιμούμε.

Ανάσα.

καλό βράδυ και καλή σας συνέχεια.
sally.

sally said...

Ζητώ συγνώμη.

Μία διόρθωση: "Είναι πραγματικά σωτήριο το γεγονός ότι..."

Ανάσα λοιπόν.

και πάλι καλό βράδυ να έχουμε.
sally.

mickey said...

Αγαπητή mckat, Ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

Φυσικά και θα μιλάμε στον ενικό πλέον. Όσο για το ρεαλισμό, δεν αποκλείει καθόλου στην ευαισθησία. θα έλεγα μάλιστα, ότι ο συνδυασμός τους είναι συναρπαστικός! Πάντως τα posts σου κάτι δείχνουν ;)

Αυτά από ένα λογικό και ευαίσθητο ...ποντίκι ;)

McKat said...

Sally, αρκεί που φεύγει. Αφήνει πίσω βέβαια και την καλή της προίκα. Όρεξη. Διαολεμένη και ακαταμάχητη όρεξη.

McKat said...

Λογικό κι ευαίσθητο ποντίκι έχεις ταλέντο στον καλό το λόγο. Αλλά πώς αλλιώς θα ήσουν ευαίσθητο, ε; Ευχαριστώ.

lemon said...

Κι αυτή η φωτό δική σου? απίστευτή!

Το λές πολύ ποιητικά, αυτό που τόσο μας παιδεύει... Και κάνεις χρόνια να καταλάβεις αυτό το, σχεδόν αναίτιο που τη φέρνει και τη διώχνει πάλι, τη θλίψη. Ομως αυτό είναι τελικά και η παρηγοριά-ότι δεν έχει ουσιαστική αιτία, και δόξα τω θεώ φεύγει ξαφνικά όπως έρχεται. Βαρέθηκα τις εξηγήσεις, είναι απο τον καιρό, απο τη βροχή, απο την υγρασία, απο τη δουλειά, που αυτός δεν ήρθε σήμερα, που είμαι αδιάθετη (εεε, αυτό πια...), που γερνάω,που πάχυνα, που, που ...χιλιάδες που, και μια μέρα, ενω όλα τα που είναι εκεί, η θλίψη λείπει! Σόκ θαυμάσιο)!

Ελπίζω να μη χάλασα αυτά που είπες τόσο όμορφα :)

McKat said...

Πω πω, ήρθε κόσμος κι η κυρά ήταν φευγάτη. Σας ευχαριστώ πολύ, αν και αργοπορημένα...