Reflections

Σκόρπιες σκέψεις

Κατά πάσα πιθανότητα φαίνονται ασύνδετες.

Έχουν όμως αυτήν ακριβώς τη συνοχή που έχουν σκόρπιες σκέψεις

Που ακολουθώντας η μια την άλλη κάπου σε βγάζουν.

Και ύστερα αναρωτιέσαι πώς.

Οι παρέες, οι ωραίες.

Να με παίρνανε

τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύματα
να με παν σε ένα έρημο νησί...

Γαλάζιος ουρανός σήμερα, ωραία δροσερή λιακάδα, έχω πολλά πολλά κέφια και διάθεση για περιηγήσεις. Πριν πάρω το δισάκι μου στον ώμο (δηλ, τη φωτογραφική μηχανή και τα κλειδιά του αυτοκινήτου) ανοίγω τον υπολογιστή και ψαχουλεύω φωτογραφίες. Πέφτω πάνω σ'αυτήν εδώ και μου έρχεται αυθορμήτως ο παραπάνω στίχος στο μυαλό, τον μουρμουρίζω κεφάτα και ύστερα θυμάμαι τη συνέχεια και ξενερώνω...

Να γλυτώσω από τις ζήλιες σου
κι απ' όλα σου τα πείσματα
κι απ' τις πίκρες που μού΄δωσες εσύ...

το υπόλοιπο δεν το θυμάμαι καθόλου, ίσως να μην το πρόσεξα ποτέ και απλά να κόλλησε στο μυαλό μου το ευκολομνημόνευτο ρεφρέν. Ψάχνω στο νετ και καταρρακώνομαι.

Μα δεν θα χωρίσουμε ποτέ
και θα πεθάνουμε ερασταί
κι ας με κουράζει ο έρωτάς σου
κι ας πικραίνομαι κοντά σου

Μα τι λέτε κυρία μου; Γιατί; Και μετά μου έρχεται και ο άλλος στίχος της πείνας

...λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω

και μετά το αγριολούλουδο του Καζαντζίδη και... έλεος...

και κάνω κλικ στο μυαλό μου, σκέφτομαι και τις φωτογραφίες των δύο προηγούμενων post, και αρχίζω να αγχώνομαι με τα γούστα και τις νοοτροπίες, με την κλάψα και την αδράνεια, και απελπίζομαι, και θέλω να φύγω από δω να βρω τόπο άλλο...

Χαστουκίζω τον εσωτερικό μου dj που άντε να μην πω τι κάνει πρωϊνιάτικα, αναθεματίζω το stream of consciousness και κλείνω τις βάνες που σίγουρα κάπου χάνουν, και την κάνω προς τα σύννεφα, τους άνεμους, τα κύματα, να βγάλω φωτογραφίες με σωστούς συνειρμούς.

Χωρίς λόγια

"...άλλοι παράδεισο το λεν

κι άλλοι το λεν πατρίδα ..."

....

ώστε σήμερα ψηφίζοντας λέμε τη λέξη μας για το μέλλον, ε;

Συμπληρώνω με τις παρακάτω φωτογραφίες μετά το σχόλιο του πολύ αγαπητού μου Χαρτοπόντικα:

Το υπονούμενο

και το απατηλό όμμα του φωτογράφου

Οκτώβρης

Ορεινή Αρκαδία

λαβ, λαβ, λαβ,

παμ, παμ, παμ, παμ, παμ,

λαβ ιζ ολ γιου νηντ...

Νομίζω πως

αυτό είναι το χρώμα του σιχτίρ

και το σχήμα κατά πάσα πιθανότητα

Cry me a river

..... = nothing left to lose

Γνωστή η λέξη που λείπει.

Οι φωτογραφίες από τη Γαλάτιστα Χαλκιδικής. Ένας βυζαντινός πύργος του 14ου αιώνα ξεχωρίζει. Μικρά σπίτια πέτρινα και σοκάκια φτιάχνουν το υπόλοιπο χωριό. Γραφικό και όμορφο. Μακεδονίτικο.

Ταλαντούχοι και ξακουστοί οι αγιογράφοι που έβγαλε. Στον Άθω, που δεν μου επιτρέπεται να πάω κι έτσι ό,τι πω είναι γιατί το άκουσα, έχουν ζωγραφίσει υπέροχα πολλά πολλά μοναστήρια. Ευτυχώς έχουν ζωγραφίσει κι αλλού, στις Σποράδες αλλά και σε ένα παρεκκλήσι κάπου σχετικά κοντά στο χωριό. Αυτό το είδα.

Ο πύργος ξεχωρίζει όχι μόνο γιατί είναι άλλης εποχής, αλλά κυρίως γιατί σε ένα τόσο χαρωπό, χρωματιστό, περιποιημένο (φανερό πως έχει αγαπηθεί και αγαπιέται) τόπο, είναι το αρνητικό του. Εννοώ το negative (όπως σε ένα φιλμ) όχι αρνητικό στοιχείο. Άλλωστε η ισορροπία προκύπτει από τη συνεργασία και των δυο. Another time, another life.

Τα χελιδόνια την εύρισκαν πολύ να πετάνε γύρω από τον πύργο. Νομίζω σχεδόν χλευαστικά.

Και να τι έβλεπαν από ψηλά.

Μικρά Νυχτερινά

Καστοριά
Μάνη
Σαλονίκα

Χαμηλές Πτήσεις

Τόπος: Η Λίμνη της Καστοριάς

Χρόνος: Το πιο ζεστό μεσημέρι της χρονιάς

Μάνη: Μικτή Τεχνική

Πέτρα, Ουρανός και Θάλασσα.
Όλα σε υπερθετικό βαθμό.
(Η σειρά αναφοράς δεν είναι καθόλου τυχαία.)

Φωτογραφίες σχετικές με το κάθε ένα από αυτά τα τρία, τόσο έντονα στοιχεία αυτού του τόπου ανέβηκαν στα τρία διαφορετικά ποστ που προηγήθηκαν, καθώς δεν καταφέρνω να τις ανεβάσω όλες σε ένα ενιαίο.

Και ίσως καταφέρω να γράψω και κάποιο κείμενο για την περιήγησή μου εκεί, όταν καθήσει κάθε εικόνα και ανάμνηση στη θέση της στο μυαλό μου. Προς το παρόν "φωνάζουν" όλες μαζί και δεν με αφήνουν να "ακούσω" καθαρά.

Μάνη: Πέτρα

Μάνη: Ουρανός

Μάνη: Θάλασσα

Ο Κύριος Φεγγάρης

Ο του Αυγούστου

σεργιανάει πάνω απ'την πόλη