Uncomfortably Numb

Τον Μάη τον πιο όμορφο καιρό για δυό

τον αφήνω σήμερα και ο Ιούνης φέρνει πάνω του το σημάδι της επιστροφής. Δεν θέλω να γυρίσω.

Η Μόδε, η καινούργια μου φίλη, λέει πως εδώ είναι καλά να μεγαλώσει κανείς. Και συμφωνώ. Ίσως επειδή είμαστε από άλλα μέρη - η Μόδε είναι από την Ισπανία - τα αρνητικά δεν τα ξέρουμε και άρα δεν μπορούμε να τα δούμε. Μεγάλο πλεονέκτημα. Μια ελευθερία και μια ανακούφιση που δε μετριέται.


Το θυμάστε το τραγούδι του Μπακιρτζή;


κάτι έλεγε για τα γρασίδια τα πυκνά με και χάι και χο και χάι και τριαλαρό και πώς τους νιους τρελαίνει η άνοιξη η γλυκιά


Δεν θυμάμαι να ξαναπέρασα τόσο πράσινο Μάιο.

και φυσικά έχω βάλει τις μηχανές μου να δουλεύουν. Πού ξέρεις, μπορεί να ξαναπεράσω και άλλους τέτοιους πράσινους Μάιους. Μπορεί ακόμα και να μεγαλώσω εδώ...

Παραλλαγές σε ένα καρουσέλ και δύο μίνι...

Για δες...

καιρό που διάλεξα .......

να πρέπει να διαβάζω.......

Βαλκάνια

Χερσόνησος χωρισμένη σε νότια και νοτιοανατολική Ευρώπη. Λέει η νέα Γεωγραφία.



Ή έτσι κατάλαβα.



Κάνω μια εργασία πάνω στα εκπαιδευτικά συστήματα των βαλκανίων (μερικών βαλκανίων).



Από συγχρονισμό έχω ψωνίσει από σβέρκο. Το να είμαι αποστασιοποιημένη θέλει γερά νεύρα.



Διαβάζω και ξαναδιαβάζω κι αυτή κι εκείνη και την άλλη την πηγή.



Αλήθειες και ψέμματα, μύθοι και ανάγκες, εγκατάλειψη και προσεταιρισμός, άρνηση και θέση.



Αυτοδιασπάστηκα και ανασυνέθεσα τον εαυτό μου. Ήταν σαν να έκανα μια καθαριότητα γενική. Ας πούμε σαν αυτές που κάνανε παλιά για το Πάσχα.



Αγαπάω τον τόπο μου χωρίς αναστολές ούτε αγκάθια. Και τους άλλους τόπους.



Γεννήθηκα πριν σαραντατρία χρόνια στην Καστοριά. Τελικά έχω ζήσει πολλή ιστορία.



Στη φωτογραφία ένα κομματάκι από τη γη που με φιλοξενεί πολύ όμορφα.

In the port of Amsterdam

The attic

Trio

Hold me

Zilber Canal

The dollhouse effect

Rotte Canal

In the mirror


Amsterdam ladybirds

Evi's Rooftops


Amsterdaaming

Στο μπαρ Στο τέλος του κόσμου

Τα ζευγάρια

Η αγγλική εξοχή...

... με άφησε άφωνη.

Ιδού όμως χίλιες λέξεις:

Οι εργαζόμενοι...

Ένα βράδυ, περασμένες 12 αλλά όχι πολύ, παρανομούσαμε με την Μ. μισοκρεμασμένες έξω από το παράθυρο. Και. Ω, ναι. Είδαμε κάτι που μας εξέπληξε. Τον γαλατά να μοιράζει γάλα στις πόρτες. Το είχα δει σε παλιές ταινίες, αλλά νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια γαλατάδες. Και ειδικά στο κεντρότατο του Λονδίνου.
Το άλλο πρωί νωρίς πολύ νωρίς, αναζητώντας τα μπουκάλια με το γάλα είδα έναν άλλο. Κάποιον που με φορτηγάκι ανακύκλωσης περνά έξω από τα σπίτια και μαζεύει τις συσκευασίες ή τις ειδικές σακκούλες με ανακυκλώσιμα που αφήνουν έξω από τα σπίτια. Στην τελευταία φωτογραφία οδηγεί με τη χαρακτηριστική χάρη των Λονδρέζων καθισμένος στη θέση του συνοδηγού :)

Μου λείπει...

...πολύ ο Μάρκος

Μόνο τη νύχτα...

...φαίνεται πως κυκλοφορώ. Δεν είναι εντελώς αλήθεια. Ούτε εντελώς ψέμα.

Είτε μέρα είτε νύχτα άλλωστε, τα ίδια μ' αρέσει να κοιτάζω.

αχμμμμ

My Head

... at the moment...

και επίσης

ιδού το ψυγείο μου αυτή τη στιγμή..

Κέφια

Το πέτυχα πριν λίγο σε έναν ιστότοπο για τον Peter Sellers. Εκπληκτικό. Μου έφτιαξε το κέφι. Το ίδιο επιθυμώ και δι' υμάς, οπότε νά το:

http://www.petersellers.org/media/Goodness.mp3

Έχει μια πολύ ωραία συλλογή στο http://www.petersellers.org/sounds.html

Πολύ καλό όμως... ε;

Stravarmenizoume

The Barbican Effect

Hampstead και ξερό ψωμί...

...με ομελέττες και κρασί