Το Αρχαιοελληνικότροπον Βρετανικόν Μουσείον μετά Κινεζικής περιβολής ενδεδυμένον

Rikshaw

Μεταμεσονύκτια βόλτα...

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται κλπ.
Παρόλο που τα μπαρ κλείνουν σχετικά νωρίς, δεν νομίζω πως στο κέντρο επικρατεί ποτέ απόλυτη ηρεμία. Όχι βέβαια πως βλέπεις το μεταμεσονύκτιο μποτιλιάρισμα της Σταδίου... Αλλά, ναι, χμ, υπάρχει η εντύπωση της ζωντάνιας αφού σίγουρα δεν νοιώθεις ερημιά και είναι όλα φωταγωγημένα και κόσμος πάει κι έρχεται.

Απ' την άλλη μπορεί να είναι και το ότι υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άστεγοι. Και γίνονται ορατοί προπαντός τη νύχτα.

Please Welcome

Τη χρονιά του αρουραίου.

Και όλα όσα φέρνει.

Τραπεζάκια έξω

Ο χειμώνας δεν ήρθε εδώ.

Through the Looking glass

Η φράση της ημέρας

...at the end of the day...

Nightwalks by the river

'I am falling'

Μια παράσταση που είδα χθες λεγόταν έτσι.

I am falling


Μια πολύ ωραία παράσταση αν αυτή είναι η λέξη. Δεν θέλω να αφηγηθώ την ιστορία.



Είχε δυο χορευτές που έπαιξαν τους ρόλους τους χορεύοντας καθόλου αέρινα, πολύ γήινα νομίζω.


Ήταν ένα ζευγάρι που αγαπιόταν. Και ήταν τόσο άμεσο αυτό μέσα από την κίνηση.


Εύχεσαι "...να το είχα...."

H φωτογραφία αυτή από την παράσταση είναι από
http://www.thestage.co.uk/reviews/review.php/19506/i-am-falling

Hello London!!

Το παλιό μες στο καινούργιο

και

Αυτό δεν το έχω αποκωδικοποιήσει στο μυαλό μου ακόμα. Φαίνονται πολλά και διαφορετικά στυλ και μεγέθη σαν ατάκτως (πλην επιμελώς) ερριμμένα.

Με γοητεύει.

Κάπως σαν τις παρακάτω βιτρίνες.

Έχω πολλά να δω και να κάνω εδώ. Ελπίζω.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Ιδιαιτέρως δε αν η δρυς έχει υπάρξει θαλερή και εντυπωσιακή, η ξύλευσίς της προσφέρει εις τον ξυλοκόπον μιαν ικανοποίησιν σπανίας ποιότητας.

Οι μπλε κάδοι της Ανακύκλωσης

Με μεγάλη έκπληξη είδα απορριματοφόρο του Δήμου Αμαρουσίου να αδειάζει μπλε κάδο ανακύκλωσης παρέα με τους πράσινους κάδους.

Το ίδιο μου έχουν πει πως είδαν να συμβαίνει με απορριματοφόρα του Δήμου Νέου Ηρακλείου. Έδειξα δυσπιστία τότε. Μου φάνηκε εντελώς παλαβό. Άλλωστε είχε τύχει να δω ειδικά απορριματοφόρα ανακύκλωσης του Δήμου Χαλανδρίου κάποια στιγμή να αδειάζουν τους μπλε κάδους.

Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν είδα προχθές να αδειάζονται συλλήβδην όλοι οι κάδοι στο ίδιο απορριματοφόρο.

Ξέρετε τίποτα σχετικά;

Et in Arcadia ego

Κατεβαίνοντας από το Λύκαιο όρος προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης...

Το βουνό είναι δασωμένο πλούσια, με καστανιές και πλατάνια και ένα σωρό άλλα δέντρα που δεν ξέρω. Έχει νερά, ωραία χωριά, τις απαραίτητες καμμένες περιοχές του, ωραίες διαδρομές, ωραίους μύθους για νεράιδες και τραγοπόδαρους ηδονιστές, φωτεινούς Απόλλωνες και μυστήριους Πάνες, ένα πέρασμα για τον Δία - όπως κάθε βουνό που σέβεται τον εαυτό του - θεωρείται άλλωστε το ιερό βουνό των Αρκάδων και εξαιρετική θέα από την κορυφή του προς ένα μεγάλο κομμάτι της Πελοποννήσου. Η Αρκαδία είναι τόπος μαγικός. Δεν είναι τυχαία τόσο φημισμένη.

Και καθοδεύοντας λοιπόν από το ιερό βουνό των Αρκάδων θαύμασα τα μαγικά έργα της μόλυνσης. Γιατί είναι μεν οξύμωρο το σχήμα αλλά είναι καλοσχηματισμένο...

Το Δωμάτιο

Το όνομα της φωτογραφίας είνα A room of one's own.

Δεν είναι δικής μου έμπνευσης. Είναι τίτλος ενός δοκιμίου της Βιρτζίνια Γουλφ. Είχε γράψει: 'a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction'.

Ανάμεσα σε άλλα εφευρίσκει μια αδερφή για τον Σαίξπηρ, τη Τζούντιθ, ταλαντούχα και ευφυή. Η ζωή της διαφέρει ριζικά από του αδερφού της. Δεν γράφει ούτε μία λέξη και πεθαίνει μόνη, βυθισμένη στον κόσμο της χωρίς να καταφέρει ποτέ να εκφραστεί. Είναι τέτοιες οι συνθήκες της εποχής της. Το μήνυμα της Γουλφ είναι απλό: οι γυναίκες πρέπει να έχουν ένα σταθερό εισόδημα και ένα δικό τους δωμάτιο προκειμένου να δημιουργήσουν ελεύθερες.

Ε, ογδόντα στρογγυλά χρόνια αργότερα νομίζω πως τα όσα έγραψε στο συγκεκριμένο δοκίμιο ίσως καλύπτουν αρκετούς ανθρώπους γενικότερα. Θέλω να πω πως οι δυσχέρειες της ζωής μπορούν να εμποδίσουν, ως και να αποτρέψουν εντελώς τη δημιουργία. Αντίθετα, οι ευνοϊκές συνθήκες τονώνουν τη διάθεση και τη δύναμη του καθενός για έκφραση.

Υπερασπίζεται ακόμα στο κείμενό της την ποιητική άδεια (η Γουλφ είναι ολόκληρη μια ποιητική άδεια θα μου πείτε). Την ελευθερία που πρέπει να δίνεται στους συγγραφείς, και γενικότερα σε όσους τη χρειάζονται θα πρόσθετα εγώ, να φτιάχνουν μια δική τους πραγματικότητα ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως η άμεσα ορατή ή ιστορική πραγματικότητα αλλάζει όψη. Λέει κάπου στο πρώτο κεφάλαιο:

Therefore I propose, making use of all the liberties and licences of a novelist, to tell you the story of the two days that preceded my coming here—how, bowed down by the weight of the subject which you have laid upon my shoulders, I pondered it, and made it work in and out of my daily life. I need not say that what I am about to describe has no existence; Oxbridge is an invention; so is Fernham; ‘I’ is only a convenient term for somebody who has no real being. Lies will flow from my lips, but there may perhaps be some truth mixed up with them; it is for you to seek out this truth and to decide whether any part of it is worth keeping. If not, you will of course throw the whole of it into the waste–paper basket and forget all about it.

Την ποιητική άδεια την αντιλαμβάνομαι ως μια απόδοση της πραγματικότητας όχι ως ψέμμα. Ως μηνύματα που μπορεί να είναι ορατά σε κάποιον, αόρατα σε κάποιον άλλο, διαφορετικά σε έναν τρίτο και πάει λέγοντας.
Μπαίνοντας στο δωμάτιο που φωτογράφισα και με φιλοξένησε κάποιες μέρες (υποθέτω είναι περιττό να πω πως με μάγεψε), ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου το κείμενο και μου άνοιξε την όρεξη. Έκανα ωραίο διάβασμα εκεί. Και κυρίως βυθίστηκα σε μια σχεδόν απρόσκοπτη ρέμβη. Είχα καιρό πολύ να ονειροπολήσω έτσι (διαστρέβλωση; ερμηνεία; απόδοση της πραγματικότητας; ευσεβείς πόθοι; who cares). Είναι μια εκπληκτική περίπτωση.

Μουσική συνοδεία για τη μέρα:

Madeleine Peyroux, Getting some fun out of life

Και για τη νύχτα την προχωρημένη:

In the wee small hours of the morning, από την ίδια, ένα τραγούδι που τραγούδησε πρώτος ο Sinatra αλλά δεν έχω τη δική του εκτέλεση. Θα μου άρεσε να άκουγα πώς το λέει και εκείνος.

Ο Γείτονας

Έχω έναν καινούριο γείτονα.

Γείτονα με την ευρύτερη σημασία γιατί δεν είναι ακριβώς δίπλα, μετακόμισε σε κάποιο διαμέρισμα που βλέπει στην πίσω μεριά του δικού μου σπιτιού. Υπάρχει κάποια απόσταση γιατί όλες αυτές οι πίσω μεριές αρκετών πολυκατοικιών έχουν αυτόν τον περίφημο ακάλυπτο από πίσω, που στη δική μας περίπτωση είναι ευτυχώς αρκούντως χορταστικός. Έχει δεντράκια, λουλουδάκια, χορταράκια, μια χελώνα που αλωνίζει και την τσάκωσα να γεννάει πριν από κάνα μήνα, γάτες, σκύλους, πετεινά του ουρανού κι όλα τα καλά.

Έτσι όπως είναι κλεισμένος όμως από όλες τις μεριές σχεδόν (από τη μια είναι τόσο μακρύς που σχεδόν δεν κλείνει) δημιουργεί ένα αντηχείο, μέσα στο οποίο οι ήχοι των σπιτιών δυναμώνουν.

Είμαστε γενικά μια πολύ ήσυχη γειτονιά. Και η πίσω μεριά είναι ακόμα πιο ήσυχη. Ένα βράδυ άκουσα ένα μωρό να κλαίει, ένα άλλο την τσαντίλα ενός έφηβου που τον μάλωσαν γιατί είχε αργήσει να γυρίσει, μια φορά ένα παθιασμένο ζευγάρι, όμως στα χρόνια που ζω εδώ είναι πολύ μικρή η ηχητική μου συλλογή. Σχεδόν σαν να μην κατοικείται αυτή η πίσω μεριά από τίποτα άλλο πέρα από τα τετράποδα ή τα φτερωτά που την κατακλύζουν.

Ώσπου ήρθε ο γείτονας.

Δεν είναι φασαριόζος. Ούτε καυγαδίζει. Ο γείτονας ακούει μουσική. Συνέχεια. Κυρίως όμως αργά τη νύχτα όταν όλα ησυχάζουν. Έχει μια πολύ μεγάλη γκάμα. Αν και κυρίως θα τον χαρακτήριζα ροκ, ουχί σκληρό όμως, τις νύχτες συνήθως κλασσικίζει.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει πως τα τραγούδια του τα ακούνε κι άλλοι. Έχω την αίσθηση πως δεν αντιλαμβάνεται πως η μουσική του δραπετεύει από τα ανοιχτά του παράθυρα και πλανιέται στον ακάλυπτο εισβάλλοντας και σε άλλα δωμάτια πέρα από το δικό του. Άλλωστε γίνεται πολύ ήρεμα, δεν ενοχλεί, γλυκαίνει τον ύπνο. Δεν έχω νοιώσει να με δέρνει ανελέητα, αυτό το πράγμα που συμβαίνει όταν νοιώθεις ότι ο άλλος είναι στην κοσμάρα του και γουστάρει να κάνει τα αυτιά όλων όσων είναι γύρω του να πονέσουν.


Αντίθετα.


Είναι μουσική που το σκάει από το ανοιχτό παράθυρο πολύ απαλά, ταξιδεύει με το νυχτερινό αεράκι του ακάλυπτου. μπαίνει ήρεμα μέσα από τα άλλα ανοιχτά παράθυρα, ρίχνει ματιές στους ανθρώπους που κοιμούνται ένα γύρω σ’αυτόν τον ιδιότυπο κοινό κοιτώνα όπου όλοι ηρεμούν στο δικό τους δωμάτιο, στο δικό τους σπίτι αλλά μοιράζονται τον ίδιο χώρο αφού ακούν την ίδια μουσική.

Στο γείτονα αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται. Είναι του Σούμπερτ. Δεν περνάω σουμπερτική περίοδο, απλά είναι απίστευτα εύστοχο το συγκεκριμένο κομμάτι. Μιλάει για τραγούδια που ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα. Και ο ήχος του ταιριάζει τέλεια με την αίσθηση που με συνοδεύει καθώς αποκοιμιέμαι τον τελευταίο καιρό.

Οι στίχοι του κομματιού είναι ερωτικοί. Δεν είναι όμως ερωτική η διάθεσή μου. Ή μάλλον όχι προσωποποιημένα ερωτική. Είναι κυρίως μια αίσθηση μικρής κρυφής απόλαυσης και στέλνω έτσι ένα ευχαριστώ στον ακούσιο δωρητή.

	Dietrich Fischer-Dieskau & Gerald Moore - Schwanengesang IV: Ständchen .mp3
	Found at bee mp3 search engine

Ständchen
Leise fliehen meine Lieder

Durch die Nacht zu dir;

In den stillen Hain hernieder,

Liebchen, komm zu mir!


Flüsternd schlanke Wipfel rauschen

In des Mondes Licht;

Des Verräters feindlich Lauschen

Fürchte, Holde, nicht.


Hörst die Nachtigallen schlagen?

Ach! sie flehen dich,

Mit der Töne süßen Klagen

Flehen sie für mich.


Sie verstehn des Busens Sehnen,

Kennen Liebesschmerz,

Rühren mit den Silbertönen

Jedes weiche Herz.


Laß auch dir die Brust bewegen,

Liebchen, höre mich!

Bebend harr' ich dir entgegen!

Komm, beglücke mich!


Και η μετάφραση στα αγγλικά, πρόχειρη αλλά ενδεικτική:

Serenade

Softly are my songs waving

through the night to you;

Down to the silent grove,

Come to me, my love!


Slender leaftips rustle and whisper

in the light of the moon;

Have no fear of evil spying,

of betrayal, my dear.


Can you hear the nightingales?

Ah, they are calling to you,

With the sweetness of their singing

they are calling you on my behalf.

They can feel my heart is yearning,

know the pain of love,

They soothe each tender heart

with their silvery tones.


Let them stir your heart too,

my love, hear me!

Trembling here for you I am waiting,

Come, delight me!

Αυτά....

Είναι απ'τον καπνό...

και τα καμμένα κουφάρια δέντρων, πουλιών, ζώων, λουλουδιών, αναμνήσεων...

τα βουρκωμένα μάτια

κι όλοι εσείς που χτίζετε τις βιλάρες σας εκεί που κάποτε όλα ήταν ζωντανά,

πέτρα να μην μείνει όρθια, όλες τους να ραγίσουν, στάχτες να ονειρεύεστε στον άθλιο ύπνο σας, στάχτη να γίνετε, απ' άκρη σ' άκρη, σ'όλα τα καμμένα δάση.

Auf dem Wasser zu singen

Οι βροχές αυτών των ημερών μου αρέσουν πολύ. Είναι χορταστικές αλλά ήρεμες βροχές και μ'αρέσει να κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοιχτά, να τις ακούω να με νανουρίζουν - μου φέρνουν συνήθως ωραία όνειρα και το πρωί ξυπνάω πολύ ορεξάτη.

Από το πρωί που ξύπνησα λοιπόν μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι, μιλάει για το νερό και ο Σούμπερτ που το μελοποίησε έδωσε παραγγελιά να τραγουδιέται πάνω από το νερό.

Το παραθέτω γραπτώς και ακουστικώς:

Leopold Graf zu Stolberg - Stolberg
Franz Schubert

Mitten im Schimmer der spiegelnden Wellen
Gleitet, wie Schwäne, der wankende Kahn:
Ach, auf der Freude sanftschimmernden Wellen
Gleitet die Seele dahin wie der Kahn;
Denn von dem Himmel herab auf die Wellen
Tanzet das Abendrot rund um den Kahn.

Über den Wipfeln des westlichen Haines
Winket uns freundlich der rötliche Schein;
Unter den Zweigen des östlichen Haines
Säuselt der Kalmus im rötlichen Schein;
Freude des Himmels und Ruhe des Haines
Atmet die Seel im errötenden Schein.

Ach, es entschwindet mit tauigem Flügel
Mir auf den wiegenden Wellen die Zeit;
Morgen entschwinde mit schimmerndem Flügel
Wieder wie gestern und heute die Zeit,
Bis ich auf höherem strahlendem Flügel
Selber entschwinde der wechselnden Zeit.

και η μετάφρασή του στα αγγλικά (δεν είναι αχτύπητη, ίσως να δοκιμάσω αλλαγές κάποια στιγμή:

To be sung upon the water

In the middle of the shimmer of the reflecting waves
Glides, as swans do, the wavering boat;
Ah, on joy's soft shimmering waves
Glides the soul along like the boat;
Then from Heaven down onto the waves
Dances the sunset all around the boat.
Over the treetops of the western grove
Waves, in a friendly way, the reddish gleam;
Under the branches of the eastern grove
Murmur the reeds in the reddish light;
Joy of Heaven and the peace of the grove
Is breathed by the soul in the reddening light.
Ah, time vanishes on dewy wing
for me, on the rocking waves;
Tomorrow, time will vanish with shimmering wings
Again, as yesterday and today,
Until I, on higher more radiant wing,
Myself vanish to the changing time.

Translation to English copyright © 1997 by Lynn Thompson
Ακούστε το εδώ λοιπόν:

	Auger, Arleen - Auf dem Wasser zu singen .mp3
	Found at bee mp3 search engine

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»


(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.



Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"

Αγανάκτηση και ... δράση;

Σήμερα πλακώθηκα άγρια με ένα συνάδελφο.

Το σκηνικό έχει ως εξής...

Έχει φλομώσει στη μαλακία τις μισές συναδέλφους που έχει τύχει να βρεθούν στον ίδιο χώρο μαζί του.... Ότι έχει κάνει εφτά αρραβώνες και έχει σπείρει τέσσερα πέντε παιδιά ανά τον κόσμο αλλά του τυχαίνουν συνέχεια πουτάνες αλλά αυτός δεν είναι κορόιδο να την πατήσει και να παντρευτεί και να έχει μουρμούρα όταν γυρνάει σπίτι...

και μπουρ μπουρ


Τον βλέπουμε όλες και στρίβουμε... κάνουμε εμετό κλπ

Και σήμερα ο να μην πω..... βάλτε ό,τι νομίζετε στο κενό... κατά πάσα πιθανότητα θα ταιριάζει με την προϋπόθεση να είναι χοντρή βρισιά, λέει μπροστά μου για μια συνάδελφο που παραπονέθηκε αρκετά έντονα για κάτι (βέβαια το έντονα για το δικό της χαρακτήρα είναι πολύ σχετικό γιατί είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων), μια συνάδελφο λοιπόν με πολύ συντηρητικό ντύσιμο... κάτι σαν του κατηχητικού - αλλά σόρρυ είναι δικαίωμά της και δεν πειράζει κανέναν, είναι τουναντίον γλυκύτατη και ευγενέστατη στη συμπεριφορά της προς όλους, λέει λοιπόν ο ...... σαν απάντηση στα παραπονά της... ότι ξέρει τι της φταίει της καλόγριας, είναι αγάμητη και δεν ξέρει πού να ξεσπάσει.

Του λέω συνάδελφε είσαι απαράδεκτος δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς έτσι.

Μου λεει αγριάδες στον άντρα σου και του λέω εδώ δεν έχει άντρες και γυναίκες (μαλάκα) είναι χώρος εργασίας και ευαίσθητος μάλιστα και δε μιλάς έτσι για τις συναδέλφους σου.

Σκέφτομαι να τον καταγγείλω.

Το γουρούνι.

Και εμείς οι ηλίθιοι που τη γουρουνιά την αποδεχόμαστε ως μέρος της καθημερινότητας και το μόνο που μας νοιάζει είναι να τελειώνουμε να πάμε σπίτι μας να καθαρίσουμε φρέσκα φασολάκια.


Φυσικά... και βέβαια.... εγώ θα είμαι η δεύτερη αγάμητη γραφική που δίνει σημασία σε τέτοια πράγματα.


Όσο ζούσα σε μικρές συντηρητικές επαρχίες έλεγα φταίει αυτό... εδώ όμως ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ;

Σταθερότης

Οι ταινίες που αγαπώ

In the mood for love, Wong Kar Wai


Το χρώμα του ροδιού, Sergei Parajanov


Europa, Lars von Trier


Brazil, Terry Gilliam


Baran, Majid Majidi



The Full Monty, Peter Cattaneo



Boogie nights, Paul Thomas Anderson



Babette's Feast, Gabriel Axel

http://movies2.nytimes.com/gst/movies/trailer.html?v_id=3549

Οι ζωές των άλλων, Florian Henckel von Donnersmarck