Wednesday, March 15, 2006

Πάμε πάλι




Τι ανακούφιση να βγαίνεις από μια περίοδο θλίψης. Ένα βάρος που σε καθηλώνει, σε τυφλώνει, σε κάνει τόσο “εγωϊστή”.

Δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο εσύ και η θλίψη σου. Κι όταν φεύγει. Πως αλλάζει έτσι η αντίληψή σου για τα πράγματα. Πως όλα αρχίζουν πάλι να κινούνται.

Έρχεται και φεύγει. Χτυπάει ξαφνικά, κάθεται όσο της γουστάρει κι ύστερα εξίσου απροειδοποίητα, φεύγει. Τις πρώτες μέρες δεν το πιστεύεις, νομίζεις κρύβεται και θα σου ξαναριχτεί. Αλλά είναι φευγάτη. Και άμα το καταλάβεις. Ανάσα.

Monday, March 13, 2006

Εγώ το βιολί μου




Πάρε ένα λελουδικό.
Άσχετο με βαθυστόχαστα, πετυχημένα και πρωτότυπα.
Πάρε ένα μελό,
κόκκινο και κλασσικό
λ ε λ ο υ δ ι κ ό.
Τι Μπατερφλάυ θάμανε διαφορετικά;
Και εις διπλούν... βεβαίως βεβαίως;

Sunday, March 12, 2006

Καληνύχτα


Τι έν γκλυτσέα τούση νύφτα τι έν ώρια
τα εβώ ε πλώνω πενσέοντα σε σένα
τσ' ετού μπει στη φενέστρα σου αγάπη μου
της καρδίας μου σου 'νοίφτω την πένα.

Εβώ πάντα σ' εσένα πενσέω
γιατί σένα φσυχή μου 'γαπώ
τσαι που πάω που σύρνω που στέω
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.

Καληνύφτα σε 'φήνω και πάω
πλάια σου 'τι 'βω πίρτα πρικό
τσαι που πάω που σύρνω που στέω
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.

Thursday, March 09, 2006

Οι Χάρτες

Έχω την πεποίθηση - και σίγουρα δεν πρωτοτυπώ - πως η ζωή του καθενός γράφεται σιγά σιγά στο πρόσωπό του. Kαθώς περνά ο καιρός, οι εκφράσεις που γεννιούνται από σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα χαράζουν ένα χάρτη που όταν διαβάζεται μπορεί να πει πολλά.
Μπορεί κανείς να αποκρυπτογραφήσει τις ακτίνες γύρω από τα μάτια, τη σκάλα των ρυτίδων στο μέτωπο, τις κάθετες ανάμεσα στα φρύδια και, ίσως τις πιο φλύαρες και προδοτικές απ’όλες, τις γραμμές γύρω από το στόμα. Καμμιά φορά έχουν γραμμένη πάνω τους μια τόσο καθοδική πορεία που λες πως τα χείλη συνεχώς θά'ταν σφιγμένα. Και δεν είναι μόνο ο νόμος της βαρύτητας και του χρόνου που αποτυπώνει πάνω τους την αίσθηση της κατηφοριάς...
Τα πρωινά, ο καθρέφτης ξεσκεπάζει τους ιλίγγους και τα όνειρα της νύχτας, όταν το κορμί ησυχάζει, η λογική αφοπλίζεται και τα βάθη χορεύουν. Με τον καιρό μένει μόνιμη η πρωινή μη-μάσκα που σε νεότερους καιρούς έφευγε με τη βουή της μέρας.
Αρκεί να έχει όρεξη να παρατηρεί κανείς και θα δει πάνω στα πρόσωπα τις μύχιες σκέψεις και διαθέσεις, και τη ζωή που αυτές προκάλεσαν. Την καλοσύνη, την κακία, την αθωότητα, την πονηριά, την περηφάνια, τη δουλοπρέπεια, την προδοσία και την πίστη.
Γι'αυτό τα πρόσωπα των μεγάλων ανθρώπων με μαγεύουν και σχεδόν ποτέ δεν βαριέμαι όταν περιμένω σε αίθουσες αναμονής ή σε ουρές. Είμαι αυτή που ξεχνάει να βγάλει τα γυαλιά ηλίου και μένει καρφωμένη στην ίδια θέση ώρα πολλή. Όχι, δεν έχω ακριβώς αποκοιμηθεί.

Wednesday, March 01, 2006

Fly


Fly me to the moon
And let me play among the stars
Let me see what spring is like
On Jupiter and Mars
In other words hold my hand
In other words darling kiss me

Fill my life with song
And let me sing forevermore
You are all I long for
All I worship and adore
In other words please be true
In other words
I love you

Sunday, February 26, 2006

Say Cheeeeese!

«Από τότε που γύρισες στην Αθήνα γελάς όλο και λιγότερο. Και τις πιο πολλές φορές σχεδόν ούτε καν κανονικά.»

Wednesday, February 22, 2006

Z


Zesty zealous zany
zenana's zealot
zeugma's zig zagging
zenithing zero
zooming
Z

Tuesday, February 07, 2006

A













Ανάβαση

Aναβλέπω

Aναγέννηση

Αναταξιδεύω

A Liquid Sky voyage

Thursday, January 26, 2006

Πατιναζήν επικινδύνως


ή patina-vivere pericolosamente.
Θα βρεθεί η άκρη.
Μια πιθανή διαδρομή των λαθών είναι η διόρθωσή τους.

Number two
Περί δημιουργίας. Ένας από τους παράγοντες: το ευ;

Wednesday, January 25, 2006

Τα αγνοούμενα

Πώς δηλαδή με ποιο ασφαλέστερο μέσον
να έφευγες.
Mέσω μιας χειραψίας;
Διάβασε το φάκελό της να φρίξεις
πόσα χέρια χάσανε τη ζωή τους
στους παγετώνες της θαμμένα πόσα
στους καύσωνές της αποτεφρώθηκαν
και πόσα ακόμα τα αγνοούμενα
- τα 'χουνε πια ξεγράψει οι δικοί τους.

Σκέπτομαι
τόσες φορές φιλήθηκε με το Θεό
η ελπίδα όταν
ποιος εγκατέλειπε τον άλλον
δεν έγινε γνωστό
σε βαρυχειμωνιά δημόσια φιλήθηκε
ενώπιον ανθρωπότητος
διάτρητης από πίστη καταρρακτώδη

αναρωτιέμαι την κακολόγησε κανείς
την επιλήψιμη ελπίδα;
Kανείς. Eκτός από εκείνη
την παλαιών αρχών απελπισία.


Δια χειρός και πολυτίμου νου Κικής Δημουλά.
Δεν ξέρω γιατί ή πώς (ή μάλλον ξέρω μερικώς) αλλά κάθε φορά ξεκινώ για κάτι εύθυμο, όμως καταλήγω σε τεθλασμένες γραμμές με κατωφερή πορεία.

Tuesday, January 24, 2006

Χιονίζει

Είδα απ'το παράθυρο το μαύρο σκυλί της γειτονιάς να τρέχει κατευτυχισμένο μές στα χιόνια. Κατέβηκα να ρίξω φαγητό σε ό,τι περπατάει και πετάει και κατέληξα να τον κυνηγάω και τούμπαλιν.
Αγνόησε εντελώς το φαγητό.
Ήθελε παρέα ο κύριος.
Σωστός.

Sunday, January 22, 2006

Our Bog is Dood


Our Bog is Dood
Our Bog is dood, our Bog is dood,
They lisped in accents mild,
But when I asked them to explain
They grew a little wild.
How do you know your Bog is dood
My darling little child?
We know because we wish it so
That is enough, they cried,
And straight within each infant eye
Stood up the flame of pride,
And if you do not think it so
You shall be crucified.
Then tell me, darling little ones,
What's dood, suppose Bog is?
Just what we think, the answer came,
Just what we think it is.
They bowed their heads. Our Bog is ours
And we are wholly his.
But when they raised them up again
They had forgotten me
Each one upon each other glared
In pride and misery
For what was dood, and what their Bog
They never could agree.
Oh sweet it was to leave them then,
And sweeter not to see,
And sweetest of all to walk alone
Beside the encroaching sea,
The sea that soon should drown them all,
That never yet drowned me
.
Το έγραψε η Stevie Smith, (1902-1971), γύρω στο '50. Ουδεμία σχεδόν διαφορά στα ερωτήματα.
Είναι βαρετό.
Δεν αφιερώνω πια χρόνο σε πράγματα που δε μπορώ με τη σιγουριά του τωρινού μου μυαλού ν'απαντήσω.

Wednesday, January 18, 2006

Η Θεραπεία

...
Τώρα όμως τα συναισθήματά του για κείνη τη νέα γυναίκα ήταν πιο ήπια - τον πλημμύριζε η συμπόνια, όχι μόνο γι’αυτήν αλλά και για όλους τους συνανθρώπους του, τα θύματα αυτής της παράξενης εξελικτικής διαστροφής που, ενώ σου χαρίζει τη συνειδητότητα, δεν σου δίνει τον απαραίτητο ψυχολογικό εξοπλισμό, για να αντιμετωπίσεις την οδύνη για το εφήμερο της ύπαρξης. Κι έτσι μέσα στα χρόνια, στους αιώνες, στις χιλιετίες κατασκευάζουμε ακούραστα πρόχειρες αρνήσεις της θνητότητάς μας. Θα πάψουμε ποτέ, θα πάψει κανένας από μας ν'αναζητάει μια ανώτερη δύναμη, με την οποία να μπορεί να συγχωνευτεί, ώστε να υπάρχει για πάντα, ή κάποιο θεόσταλτο εγχειρίδιο οδηγιών, ή ένα ίχνος ότι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, ή την ιεροτελεστία και την τελετουργία;
…
...
Να οραματιστείς έναν παντογνώστη δημιουργό και να αφιερώσεις τη ζωή σου σε ατέλειωτη γονυκλισία, μοιάζει ματαιότητα. Και σπατάλη, επίσης: γιατί να πετάξεις τόση αγάπη σε μια φαντασίωση, όταν έτσι κι αλλιώς φαίνεται να υπάρχει τόσο μεγάλο έλλειμμα αγάπης στη γη; Καλύτερα να ασπαστείς τη λύση του Σπινόζα και του Αϊνστάιν: να κλίνεις λίγο το κεφάλι, ν'αγγίξεις το καπέλο σου σε αναγνώριση των κομψών νόμων και του μυστηρίου της φύσης και να συνεχίσεις το εγχείρημα του ζην.
...
... να ζήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να είμαστε πρόθυμοι να επαναλαμβάνουμε την ίδια ζωή αενάως...

Τάδε έφη ο μελλοντικά αποχωρών ήρωας Τζούλιους, στη Θεραπεία του Σοπενάουερ, του Ίρβιν Γιάλομ .
Βάζει σε λέξεις μερικά από αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι αυτόν τον καιρό. Για αρχή... γιατί κάτι μου λέει πως η συνέχεια...

Butterflying

Butterflying