Η αγγλική εξοχή...

... με άφησε άφωνη.

Ιδού όμως χίλιες λέξεις:

Οι εργαζόμενοι...

Ένα βράδυ, περασμένες 12 αλλά όχι πολύ, παρανομούσαμε με την Μ. μισοκρεμασμένες έξω από το παράθυρο. Και. Ω, ναι. Είδαμε κάτι που μας εξέπληξε. Τον γαλατά να μοιράζει γάλα στις πόρτες. Το είχα δει σε παλιές ταινίες, αλλά νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια γαλατάδες. Και ειδικά στο κεντρότατο του Λονδίνου.
Το άλλο πρωί νωρίς πολύ νωρίς, αναζητώντας τα μπουκάλια με το γάλα είδα έναν άλλο. Κάποιον που με φορτηγάκι ανακύκλωσης περνά έξω από τα σπίτια και μαζεύει τις συσκευασίες ή τις ειδικές σακκούλες με ανακυκλώσιμα που αφήνουν έξω από τα σπίτια. Στην τελευταία φωτογραφία οδηγεί με τη χαρακτηριστική χάρη των Λονδρέζων καθισμένος στη θέση του συνοδηγού :)

Μου λείπει...

...πολύ ο Μάρκος

Μόνο τη νύχτα...

...φαίνεται πως κυκλοφορώ. Δεν είναι εντελώς αλήθεια. Ούτε εντελώς ψέμα.

Είτε μέρα είτε νύχτα άλλωστε, τα ίδια μ' αρέσει να κοιτάζω.

αχμμμμ

My Head

... at the moment...

και επίσης

ιδού το ψυγείο μου αυτή τη στιγμή..

Κέφια

Το πέτυχα πριν λίγο σε έναν ιστότοπο για τον Peter Sellers. Εκπληκτικό. Μου έφτιαξε το κέφι. Το ίδιο επιθυμώ και δι' υμάς, οπότε νά το:

http://www.petersellers.org/media/Goodness.mp3

Έχει μια πολύ ωραία συλλογή στο http://www.petersellers.org/sounds.html

Πολύ καλό όμως... ε;

Stravarmenizoume

The Barbican Effect

Hampstead και ξερό ψωμί...

...με ομελέττες και κρασί

Το Αρχαιοελληνικότροπον Βρετανικόν Μουσείον μετά Κινεζικής περιβολής ενδεδυμένον

Rikshaw

Μεταμεσονύκτια βόλτα...

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται κλπ.
Παρόλο που τα μπαρ κλείνουν σχετικά νωρίς, δεν νομίζω πως στο κέντρο επικρατεί ποτέ απόλυτη ηρεμία. Όχι βέβαια πως βλέπεις το μεταμεσονύκτιο μποτιλιάρισμα της Σταδίου... Αλλά, ναι, χμ, υπάρχει η εντύπωση της ζωντάνιας αφού σίγουρα δεν νοιώθεις ερημιά και είναι όλα φωταγωγημένα και κόσμος πάει κι έρχεται.

Απ' την άλλη μπορεί να είναι και το ότι υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άστεγοι. Και γίνονται ορατοί προπαντός τη νύχτα.

Please Welcome

Τη χρονιά του αρουραίου.

Και όλα όσα φέρνει.

Τραπεζάκια έξω

Ο χειμώνας δεν ήρθε εδώ.

Through the Looking glass

Η φράση της ημέρας

...at the end of the day...

Nightwalks by the river

'I am falling'

Μια παράσταση που είδα χθες λεγόταν έτσι.

I am falling


Μια πολύ ωραία παράσταση αν αυτή είναι η λέξη. Δεν θέλω να αφηγηθώ την ιστορία.



Είχε δυο χορευτές που έπαιξαν τους ρόλους τους χορεύοντας καθόλου αέρινα, πολύ γήινα νομίζω.


Ήταν ένα ζευγάρι που αγαπιόταν. Και ήταν τόσο άμεσο αυτό μέσα από την κίνηση.


Εύχεσαι "...να το είχα...."

H φωτογραφία αυτή από την παράσταση είναι από
http://www.thestage.co.uk/reviews/review.php/19506/i-am-falling

Hello London!!

Το παλιό μες στο καινούργιο

και

Αυτό δεν το έχω αποκωδικοποιήσει στο μυαλό μου ακόμα. Φαίνονται πολλά και διαφορετικά στυλ και μεγέθη σαν ατάκτως (πλην επιμελώς) ερριμμένα.

Με γοητεύει.

Κάπως σαν τις παρακάτω βιτρίνες.

Έχω πολλά να δω και να κάνω εδώ. Ελπίζω.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Ιδιαιτέρως δε αν η δρυς έχει υπάρξει θαλερή και εντυπωσιακή, η ξύλευσίς της προσφέρει εις τον ξυλοκόπον μιαν ικανοποίησιν σπανίας ποιότητας.