Μου λείπει...

...πολύ ο Μάρκος

Μόνο τη νύχτα...

...φαίνεται πως κυκλοφορώ. Δεν είναι εντελώς αλήθεια. Ούτε εντελώς ψέμα.

Είτε μέρα είτε νύχτα άλλωστε, τα ίδια μ' αρέσει να κοιτάζω.

αχμμμμ

My Head

... at the moment...

και επίσης

ιδού το ψυγείο μου αυτή τη στιγμή..

Κέφια

Το πέτυχα πριν λίγο σε έναν ιστότοπο για τον Peter Sellers. Εκπληκτικό. Μου έφτιαξε το κέφι. Το ίδιο επιθυμώ και δι' υμάς, οπότε νά το:

http://www.petersellers.org/media/Goodness.mp3

Έχει μια πολύ ωραία συλλογή στο http://www.petersellers.org/sounds.html

Πολύ καλό όμως... ε;

Stravarmenizoume

The Barbican Effect

Hampstead και ξερό ψωμί...

...με ομελέττες και κρασί

Το Αρχαιοελληνικότροπον Βρετανικόν Μουσείον μετά Κινεζικής περιβολής ενδεδυμένον

Rikshaw

Μεταμεσονύκτια βόλτα...

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται κλπ.
Παρόλο που τα μπαρ κλείνουν σχετικά νωρίς, δεν νομίζω πως στο κέντρο επικρατεί ποτέ απόλυτη ηρεμία. Όχι βέβαια πως βλέπεις το μεταμεσονύκτιο μποτιλιάρισμα της Σταδίου... Αλλά, ναι, χμ, υπάρχει η εντύπωση της ζωντάνιας αφού σίγουρα δεν νοιώθεις ερημιά και είναι όλα φωταγωγημένα και κόσμος πάει κι έρχεται.

Απ' την άλλη μπορεί να είναι και το ότι υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άστεγοι. Και γίνονται ορατοί προπαντός τη νύχτα.

Please Welcome

Τη χρονιά του αρουραίου.

Και όλα όσα φέρνει.

Τραπεζάκια έξω

Ο χειμώνας δεν ήρθε εδώ.

Through the Looking glass

Η φράση της ημέρας

...at the end of the day...

Nightwalks by the river

'I am falling'

Μια παράσταση που είδα χθες λεγόταν έτσι.

I am falling


Μια πολύ ωραία παράσταση αν αυτή είναι η λέξη. Δεν θέλω να αφηγηθώ την ιστορία.



Είχε δυο χορευτές που έπαιξαν τους ρόλους τους χορεύοντας καθόλου αέρινα, πολύ γήινα νομίζω.


Ήταν ένα ζευγάρι που αγαπιόταν. Και ήταν τόσο άμεσο αυτό μέσα από την κίνηση.


Εύχεσαι "...να το είχα...."

H φωτογραφία αυτή από την παράσταση είναι από
http://www.thestage.co.uk/reviews/review.php/19506/i-am-falling

Hello London!!

Το παλιό μες στο καινούργιο

και

Αυτό δεν το έχω αποκωδικοποιήσει στο μυαλό μου ακόμα. Φαίνονται πολλά και διαφορετικά στυλ και μεγέθη σαν ατάκτως (πλην επιμελώς) ερριμμένα.

Με γοητεύει.

Κάπως σαν τις παρακάτω βιτρίνες.

Έχω πολλά να δω και να κάνω εδώ. Ελπίζω.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Ιδιαιτέρως δε αν η δρυς έχει υπάρξει θαλερή και εντυπωσιακή, η ξύλευσίς της προσφέρει εις τον ξυλοκόπον μιαν ικανοποίησιν σπανίας ποιότητας.

Οι μπλε κάδοι της Ανακύκλωσης

Με μεγάλη έκπληξη είδα απορριματοφόρο του Δήμου Αμαρουσίου να αδειάζει μπλε κάδο ανακύκλωσης παρέα με τους πράσινους κάδους.

Το ίδιο μου έχουν πει πως είδαν να συμβαίνει με απορριματοφόρα του Δήμου Νέου Ηρακλείου. Έδειξα δυσπιστία τότε. Μου φάνηκε εντελώς παλαβό. Άλλωστε είχε τύχει να δω ειδικά απορριματοφόρα ανακύκλωσης του Δήμου Χαλανδρίου κάποια στιγμή να αδειάζουν τους μπλε κάδους.

Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν είδα προχθές να αδειάζονται συλλήβδην όλοι οι κάδοι στο ίδιο απορριματοφόρο.

Ξέρετε τίποτα σχετικά;

Et in Arcadia ego

Κατεβαίνοντας από το Λύκαιο όρος προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης...

Το βουνό είναι δασωμένο πλούσια, με καστανιές και πλατάνια και ένα σωρό άλλα δέντρα που δεν ξέρω. Έχει νερά, ωραία χωριά, τις απαραίτητες καμμένες περιοχές του, ωραίες διαδρομές, ωραίους μύθους για νεράιδες και τραγοπόδαρους ηδονιστές, φωτεινούς Απόλλωνες και μυστήριους Πάνες, ένα πέρασμα για τον Δία - όπως κάθε βουνό που σέβεται τον εαυτό του - θεωρείται άλλωστε το ιερό βουνό των Αρκάδων και εξαιρετική θέα από την κορυφή του προς ένα μεγάλο κομμάτι της Πελοποννήσου. Η Αρκαδία είναι τόπος μαγικός. Δεν είναι τυχαία τόσο φημισμένη.

Και καθοδεύοντας λοιπόν από το ιερό βουνό των Αρκάδων θαύμασα τα μαγικά έργα της μόλυνσης. Γιατί είναι μεν οξύμωρο το σχήμα αλλά είναι καλοσχηματισμένο...