My Head

... at the moment...

και επίσης

ιδού το ψυγείο μου αυτή τη στιγμή..

Κέφια

Το πέτυχα πριν λίγο σε έναν ιστότοπο για τον Peter Sellers. Εκπληκτικό. Μου έφτιαξε το κέφι. Το ίδιο επιθυμώ και δι' υμάς, οπότε νά το:

http://www.petersellers.org/media/Goodness.mp3

Έχει μια πολύ ωραία συλλογή στο http://www.petersellers.org/sounds.html

Πολύ καλό όμως... ε;

Stravarmenizoume

The Barbican Effect

Hampstead και ξερό ψωμί...

...με ομελέττες και κρασί

Το Αρχαιοελληνικότροπον Βρετανικόν Μουσείον μετά Κινεζικής περιβολής ενδεδυμένον

Rikshaw

Μεταμεσονύκτια βόλτα...

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται κλπ.
Παρόλο που τα μπαρ κλείνουν σχετικά νωρίς, δεν νομίζω πως στο κέντρο επικρατεί ποτέ απόλυτη ηρεμία. Όχι βέβαια πως βλέπεις το μεταμεσονύκτιο μποτιλιάρισμα της Σταδίου... Αλλά, ναι, χμ, υπάρχει η εντύπωση της ζωντάνιας αφού σίγουρα δεν νοιώθεις ερημιά και είναι όλα φωταγωγημένα και κόσμος πάει κι έρχεται.

Απ' την άλλη μπορεί να είναι και το ότι υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άστεγοι. Και γίνονται ορατοί προπαντός τη νύχτα.

Please Welcome

Τη χρονιά του αρουραίου.

Και όλα όσα φέρνει.

Τραπεζάκια έξω

Ο χειμώνας δεν ήρθε εδώ.

Through the Looking glass

Η φράση της ημέρας

...at the end of the day...

Nightwalks by the river

'I am falling'

Μια παράσταση που είδα χθες λεγόταν έτσι.

I am falling


Μια πολύ ωραία παράσταση αν αυτή είναι η λέξη. Δεν θέλω να αφηγηθώ την ιστορία.



Είχε δυο χορευτές που έπαιξαν τους ρόλους τους χορεύοντας καθόλου αέρινα, πολύ γήινα νομίζω.


Ήταν ένα ζευγάρι που αγαπιόταν. Και ήταν τόσο άμεσο αυτό μέσα από την κίνηση.


Εύχεσαι "...να το είχα...."

H φωτογραφία αυτή από την παράσταση είναι από
http://www.thestage.co.uk/reviews/review.php/19506/i-am-falling

Hello London!!

Το παλιό μες στο καινούργιο

και

Αυτό δεν το έχω αποκωδικοποιήσει στο μυαλό μου ακόμα. Φαίνονται πολλά και διαφορετικά στυλ και μεγέθη σαν ατάκτως (πλην επιμελώς) ερριμμένα.

Με γοητεύει.

Κάπως σαν τις παρακάτω βιτρίνες.

Έχω πολλά να δω και να κάνω εδώ. Ελπίζω.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Ιδιαιτέρως δε αν η δρυς έχει υπάρξει θαλερή και εντυπωσιακή, η ξύλευσίς της προσφέρει εις τον ξυλοκόπον μιαν ικανοποίησιν σπανίας ποιότητας.

Οι μπλε κάδοι της Ανακύκλωσης

Με μεγάλη έκπληξη είδα απορριματοφόρο του Δήμου Αμαρουσίου να αδειάζει μπλε κάδο ανακύκλωσης παρέα με τους πράσινους κάδους.

Το ίδιο μου έχουν πει πως είδαν να συμβαίνει με απορριματοφόρα του Δήμου Νέου Ηρακλείου. Έδειξα δυσπιστία τότε. Μου φάνηκε εντελώς παλαβό. Άλλωστε είχε τύχει να δω ειδικά απορριματοφόρα ανακύκλωσης του Δήμου Χαλανδρίου κάποια στιγμή να αδειάζουν τους μπλε κάδους.

Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν είδα προχθές να αδειάζονται συλλήβδην όλοι οι κάδοι στο ίδιο απορριματοφόρο.

Ξέρετε τίποτα σχετικά;

Et in Arcadia ego

Κατεβαίνοντας από το Λύκαιο όρος προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης...

Το βουνό είναι δασωμένο πλούσια, με καστανιές και πλατάνια και ένα σωρό άλλα δέντρα που δεν ξέρω. Έχει νερά, ωραία χωριά, τις απαραίτητες καμμένες περιοχές του, ωραίες διαδρομές, ωραίους μύθους για νεράιδες και τραγοπόδαρους ηδονιστές, φωτεινούς Απόλλωνες και μυστήριους Πάνες, ένα πέρασμα για τον Δία - όπως κάθε βουνό που σέβεται τον εαυτό του - θεωρείται άλλωστε το ιερό βουνό των Αρκάδων και εξαιρετική θέα από την κορυφή του προς ένα μεγάλο κομμάτι της Πελοποννήσου. Η Αρκαδία είναι τόπος μαγικός. Δεν είναι τυχαία τόσο φημισμένη.

Και καθοδεύοντας λοιπόν από το ιερό βουνό των Αρκάδων θαύμασα τα μαγικά έργα της μόλυνσης. Γιατί είναι μεν οξύμωρο το σχήμα αλλά είναι καλοσχηματισμένο...

Το Δωμάτιο

Το όνομα της φωτογραφίας είνα A room of one's own.

Δεν είναι δικής μου έμπνευσης. Είναι τίτλος ενός δοκιμίου της Βιρτζίνια Γουλφ. Είχε γράψει: 'a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction'.

Ανάμεσα σε άλλα εφευρίσκει μια αδερφή για τον Σαίξπηρ, τη Τζούντιθ, ταλαντούχα και ευφυή. Η ζωή της διαφέρει ριζικά από του αδερφού της. Δεν γράφει ούτε μία λέξη και πεθαίνει μόνη, βυθισμένη στον κόσμο της χωρίς να καταφέρει ποτέ να εκφραστεί. Είναι τέτοιες οι συνθήκες της εποχής της. Το μήνυμα της Γουλφ είναι απλό: οι γυναίκες πρέπει να έχουν ένα σταθερό εισόδημα και ένα δικό τους δωμάτιο προκειμένου να δημιουργήσουν ελεύθερες.

Ε, ογδόντα στρογγυλά χρόνια αργότερα νομίζω πως τα όσα έγραψε στο συγκεκριμένο δοκίμιο ίσως καλύπτουν αρκετούς ανθρώπους γενικότερα. Θέλω να πω πως οι δυσχέρειες της ζωής μπορούν να εμποδίσουν, ως και να αποτρέψουν εντελώς τη δημιουργία. Αντίθετα, οι ευνοϊκές συνθήκες τονώνουν τη διάθεση και τη δύναμη του καθενός για έκφραση.

Υπερασπίζεται ακόμα στο κείμενό της την ποιητική άδεια (η Γουλφ είναι ολόκληρη μια ποιητική άδεια θα μου πείτε). Την ελευθερία που πρέπει να δίνεται στους συγγραφείς, και γενικότερα σε όσους τη χρειάζονται θα πρόσθετα εγώ, να φτιάχνουν μια δική τους πραγματικότητα ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως η άμεσα ορατή ή ιστορική πραγματικότητα αλλάζει όψη. Λέει κάπου στο πρώτο κεφάλαιο:

Therefore I propose, making use of all the liberties and licences of a novelist, to tell you the story of the two days that preceded my coming here—how, bowed down by the weight of the subject which you have laid upon my shoulders, I pondered it, and made it work in and out of my daily life. I need not say that what I am about to describe has no existence; Oxbridge is an invention; so is Fernham; ‘I’ is only a convenient term for somebody who has no real being. Lies will flow from my lips, but there may perhaps be some truth mixed up with them; it is for you to seek out this truth and to decide whether any part of it is worth keeping. If not, you will of course throw the whole of it into the waste–paper basket and forget all about it.

Την ποιητική άδεια την αντιλαμβάνομαι ως μια απόδοση της πραγματικότητας όχι ως ψέμμα. Ως μηνύματα που μπορεί να είναι ορατά σε κάποιον, αόρατα σε κάποιον άλλο, διαφορετικά σε έναν τρίτο και πάει λέγοντας.
Μπαίνοντας στο δωμάτιο που φωτογράφισα και με φιλοξένησε κάποιες μέρες (υποθέτω είναι περιττό να πω πως με μάγεψε), ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου το κείμενο και μου άνοιξε την όρεξη. Έκανα ωραίο διάβασμα εκεί. Και κυρίως βυθίστηκα σε μια σχεδόν απρόσκοπτη ρέμβη. Είχα καιρό πολύ να ονειροπολήσω έτσι (διαστρέβλωση; ερμηνεία; απόδοση της πραγματικότητας; ευσεβείς πόθοι; who cares). Είναι μια εκπληκτική περίπτωση.

Μουσική συνοδεία για τη μέρα:

Madeleine Peyroux, Getting some fun out of life

Και για τη νύχτα την προχωρημένη:

In the wee small hours of the morning, από την ίδια, ένα τραγούδι που τραγούδησε πρώτος ο Sinatra αλλά δεν έχω τη δική του εκτέλεση. Θα μου άρεσε να άκουγα πώς το λέει και εκείνος.

Ο Γείτονας

Έχω έναν καινούριο γείτονα.

Γείτονα με την ευρύτερη σημασία γιατί δεν είναι ακριβώς δίπλα, μετακόμισε σε κάποιο διαμέρισμα που βλέπει στην πίσω μεριά του δικού μου σπιτιού. Υπάρχει κάποια απόσταση γιατί όλες αυτές οι πίσω μεριές αρκετών πολυκατοικιών έχουν αυτόν τον περίφημο ακάλυπτο από πίσω, που στη δική μας περίπτωση είναι ευτυχώς αρκούντως χορταστικός. Έχει δεντράκια, λουλουδάκια, χορταράκια, μια χελώνα που αλωνίζει και την τσάκωσα να γεννάει πριν από κάνα μήνα, γάτες, σκύλους, πετεινά του ουρανού κι όλα τα καλά.

Έτσι όπως είναι κλεισμένος όμως από όλες τις μεριές σχεδόν (από τη μια είναι τόσο μακρύς που σχεδόν δεν κλείνει) δημιουργεί ένα αντηχείο, μέσα στο οποίο οι ήχοι των σπιτιών δυναμώνουν.

Είμαστε γενικά μια πολύ ήσυχη γειτονιά. Και η πίσω μεριά είναι ακόμα πιο ήσυχη. Ένα βράδυ άκουσα ένα μωρό να κλαίει, ένα άλλο την τσαντίλα ενός έφηβου που τον μάλωσαν γιατί είχε αργήσει να γυρίσει, μια φορά ένα παθιασμένο ζευγάρι, όμως στα χρόνια που ζω εδώ είναι πολύ μικρή η ηχητική μου συλλογή. Σχεδόν σαν να μην κατοικείται αυτή η πίσω μεριά από τίποτα άλλο πέρα από τα τετράποδα ή τα φτερωτά που την κατακλύζουν.

Ώσπου ήρθε ο γείτονας.

Δεν είναι φασαριόζος. Ούτε καυγαδίζει. Ο γείτονας ακούει μουσική. Συνέχεια. Κυρίως όμως αργά τη νύχτα όταν όλα ησυχάζουν. Έχει μια πολύ μεγάλη γκάμα. Αν και κυρίως θα τον χαρακτήριζα ροκ, ουχί σκληρό όμως, τις νύχτες συνήθως κλασσικίζει.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει πως τα τραγούδια του τα ακούνε κι άλλοι. Έχω την αίσθηση πως δεν αντιλαμβάνεται πως η μουσική του δραπετεύει από τα ανοιχτά του παράθυρα και πλανιέται στον ακάλυπτο εισβάλλοντας και σε άλλα δωμάτια πέρα από το δικό του. Άλλωστε γίνεται πολύ ήρεμα, δεν ενοχλεί, γλυκαίνει τον ύπνο. Δεν έχω νοιώσει να με δέρνει ανελέητα, αυτό το πράγμα που συμβαίνει όταν νοιώθεις ότι ο άλλος είναι στην κοσμάρα του και γουστάρει να κάνει τα αυτιά όλων όσων είναι γύρω του να πονέσουν.


Αντίθετα.


Είναι μουσική που το σκάει από το ανοιχτό παράθυρο πολύ απαλά, ταξιδεύει με το νυχτερινό αεράκι του ακάλυπτου. μπαίνει ήρεμα μέσα από τα άλλα ανοιχτά παράθυρα, ρίχνει ματιές στους ανθρώπους που κοιμούνται ένα γύρω σ’αυτόν τον ιδιότυπο κοινό κοιτώνα όπου όλοι ηρεμούν στο δικό τους δωμάτιο, στο δικό τους σπίτι αλλά μοιράζονται τον ίδιο χώρο αφού ακούν την ίδια μουσική.

Στο γείτονα αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται. Είναι του Σούμπερτ. Δεν περνάω σουμπερτική περίοδο, απλά είναι απίστευτα εύστοχο το συγκεκριμένο κομμάτι. Μιλάει για τραγούδια που ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα. Και ο ήχος του ταιριάζει τέλεια με την αίσθηση που με συνοδεύει καθώς αποκοιμιέμαι τον τελευταίο καιρό.

Οι στίχοι του κομματιού είναι ερωτικοί. Δεν είναι όμως ερωτική η διάθεσή μου. Ή μάλλον όχι προσωποποιημένα ερωτική. Είναι κυρίως μια αίσθηση μικρής κρυφής απόλαυσης και στέλνω έτσι ένα ευχαριστώ στον ακούσιο δωρητή.

	Dietrich Fischer-Dieskau & Gerald Moore - Schwanengesang IV: Ständchen .mp3
	Found at bee mp3 search engine

Ständchen
Leise fliehen meine Lieder

Durch die Nacht zu dir;

In den stillen Hain hernieder,

Liebchen, komm zu mir!


Flüsternd schlanke Wipfel rauschen

In des Mondes Licht;

Des Verräters feindlich Lauschen

Fürchte, Holde, nicht.


Hörst die Nachtigallen schlagen?

Ach! sie flehen dich,

Mit der Töne süßen Klagen

Flehen sie für mich.


Sie verstehn des Busens Sehnen,

Kennen Liebesschmerz,

Rühren mit den Silbertönen

Jedes weiche Herz.


Laß auch dir die Brust bewegen,

Liebchen, höre mich!

Bebend harr' ich dir entgegen!

Komm, beglücke mich!


Και η μετάφραση στα αγγλικά, πρόχειρη αλλά ενδεικτική:

Serenade

Softly are my songs waving

through the night to you;

Down to the silent grove,

Come to me, my love!


Slender leaftips rustle and whisper

in the light of the moon;

Have no fear of evil spying,

of betrayal, my dear.


Can you hear the nightingales?

Ah, they are calling to you,

With the sweetness of their singing

they are calling you on my behalf.

They can feel my heart is yearning,

know the pain of love,

They soothe each tender heart

with their silvery tones.


Let them stir your heart too,

my love, hear me!

Trembling here for you I am waiting,

Come, delight me!

Αυτά....

Είναι απ'τον καπνό...

και τα καμμένα κουφάρια δέντρων, πουλιών, ζώων, λουλουδιών, αναμνήσεων...

τα βουρκωμένα μάτια

κι όλοι εσείς που χτίζετε τις βιλάρες σας εκεί που κάποτε όλα ήταν ζωντανά,

πέτρα να μην μείνει όρθια, όλες τους να ραγίσουν, στάχτες να ονειρεύεστε στον άθλιο ύπνο σας, στάχτη να γίνετε, απ' άκρη σ' άκρη, σ'όλα τα καμμένα δάση.