Χαμηλές Πτήσεις

Τόπος: Η Λίμνη της Καστοριάς

Χρόνος: Το πιο ζεστό μεσημέρι της χρονιάς

Μάνη: Μικτή Τεχνική

Πέτρα, Ουρανός και Θάλασσα.
Όλα σε υπερθετικό βαθμό.
(Η σειρά αναφοράς δεν είναι καθόλου τυχαία.)

Φωτογραφίες σχετικές με το κάθε ένα από αυτά τα τρία, τόσο έντονα στοιχεία αυτού του τόπου ανέβηκαν στα τρία διαφορετικά ποστ που προηγήθηκαν, καθώς δεν καταφέρνω να τις ανεβάσω όλες σε ένα ενιαίο.

Και ίσως καταφέρω να γράψω και κάποιο κείμενο για την περιήγησή μου εκεί, όταν καθήσει κάθε εικόνα και ανάμνηση στη θέση της στο μυαλό μου. Προς το παρόν "φωνάζουν" όλες μαζί και δεν με αφήνουν να "ακούσω" καθαρά.

Μάνη: Πέτρα

Μάνη: Ουρανός

Μάνη: Θάλασσα

Ο Κύριος Φεγγάρης

Ο του Αυγούστου

σεργιανάει πάνω απ'την πόλη

...για τη νύχτα των δροσερών σεντονιών.

θα φύγει η μέρα

ραχάτι στη δροσιά...

κι ύστερα μεζεδάκι καλοκαιρινό...

Κι άλλη μια....

Αχ, μια βουτιά....

Μ

Όπως λέμε: Μεσόγειος, Μαύρη κλπ

Λ

Όπως λέμε: Λίβανος, Λαβωμένος κλπ

Κ

Κάστρα, κρήνες, κύματα,
κάβοι, κέδροι, κορυφές,
κεντρί, καρδιά, καλέσματα,
καθρέφτης, κεραυνός και καλοκαίρι.



Υ.Γ. : Ξέχασα τα καλαμάρια...

Delicatessen

Solo

Duet

Trio

Sweet home: 3

Sweet home: 2

Sweet home: 1

Great Expectations: 3

Great Expectations: 2

Great Expectations

Δρόμοι: 3

Δρόμοι: 2

Ατέλειωτη εκδρομή

Γαλάζια πεύκα τρέχουν στο μυαλό μου
σε τούτη την ατέλειωτη εκδρομή,
τα σύνεργα σκουριάζουν στο γυλιό μου,
βαρέθηκα να είμαι στη γραμμή.

Στη γραμμή σαν στρατιώτες που πηγαίνουν
στον άλλο κόσμο, που γυρνούν και δεν πεθαίνουν.

Γυναίκες μαύρες κι είναι τρομαγμένες,
τσιγκέλι ο κόσμος δίχως ουρανό.
Ραγίζει το κορμί μου στους μπαξέδες,
με γδέρνουν σαν μοσχάρι και πονώ.

Δεν είμ’ εδώ γι’ αυτούς που με ζητάτε,
λάθος η πόρτα κι ο αριθμός, μη με ρωτάτε.

Ξαπλώνουν οι χωριάτες στα βαγόνια
και τρώνε το κασέρι με ψωμί,
στα μάτια τους τα τρομαγμένα χρόνια,
χάρτινα χρόνια, χάρτινη ζωή.

Αυτά που θέλω να σου πω δεν τα θυμάσαι,
κλείνεις τα μάτια, μα το ξέρω δεν κοιμάσαι.

Θανάσης Γκαϊφύλιας

Δρόμοι: 1

Δρόμοι που χάθηκα
γωνιές που στάθηκα
δάκρυα που πίστεψα
παιχνίδια στο νερό.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Νύχτες που έκλαψα
γέφυρες που έκαψα
άστρα π' αγάπησα
που πάω και τι θα βρω.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Λόγια που ξέχασα
φίλοι που έχασα
καημέ μεγάλε μου
ας πάμε τώρα οι δυο.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Τάσος Λειβαδίτης
Μίκης Θεοδωράκης

(Όσο ο Μάιος δεν ζεσταίνει, θα συνεχίζω την κλάψα)

Faces: 3